Najbardziej znany jest świerk kaukaski (Picea ońentalis) Aurea’. Drzewo, które po około 30 latach uprawy osiąga wysokość kilkunastu metrów i tworzy dość wąską, w starszym wieku luźną koronę. Igły ma krótkie, intensywnie ciemnozielone. Pojawiające się wiosną żółte przyrosty stanowią duży kontrast przy takim odcieniu zieleni, a roś­lina wyróżnia się z otoczenia. Drugą odmianą należącą do tego samego gatunku jest ‘Summer Gold’, tworząca ładne, kształtne, stożkowate korony nieco bardziej zagęsz­czone niż u poprzedniej.

Rozwijające się nowe pędy błyszczą w słońcu niczym prawdziwe złoto, a barwa utrzymuje się aż do początków lata. Na odmianę ‘Skylands’ – ten sam gatunek – warto zwrócić uwagę z innego powodu, rośnie wolniej niż poprzednie i tworzy płaskokuliste korony. Niektóre okazy mogą wypuszczać przewodnik i tworzą się wtedy gęste stożki. Dużą ilością żółtych form wyróżnia się świerk kłujący (P pungens), a wśród nich znajdują się również polskie odmiany, jedna z nich jest często uprawiana w naszych szkółkach. Jest to ‘Białobok’, który rośnie dość powoli, tworząc gęsty stożek typowy dla gatunku. Wiosną przez okres 4 do 6 tygodni przyrosty są kremowożółte, później igły stają się srebrzystoniebieskie, takie jak u innych srebrnych świerków. Dobrze znaną od­mianą świerka kłującego jest ‘Maigold’ o przyrostach inten­sywnie ciemnożółtych. Latem igły zielenieją i jest to dość rzadkie zjawisko dla tego ga­tunku. Ostatnio w sprzedaży zaczyna się pojawiać inna polska odmiana, nazywa się ona (podobnie jak hodowca) ‘Jan Byczkowski’, nawet mój ogród ona zdobi.

Przyrosty wiosenne tego świerka są kremowe, piękne i barwa utrzymuje się długo, nawet do 8 tygodni. Później igły są intensywnie srebrzystoniebie­skie. Roślina ta charakteryzuje się zdrowym i nieco silniej­szym wzrostem. Pisząc o żółtych odmianach świerków, nie można pominąć świerka pospolitego. Do naj­starszych należy ‘Finedonensis’, która rosnąc swobodnie tworzy szerokostożkową i gęstą koronę. Wiosną, w połowie maja jest prawie żółta i tylko gdzienie­gdzie przebija ciemniejsza zieleń zeszłorocznych igieł. Później, latem staje się zielona jak zwykły świerk.

Z kolei odmiana ‘Magnifica Aurea’ nie ma tak wyraźnej i intensywnie żółtej barwy, ale rośnie szybko i tworzy piękną, gęstą koronę. Żółtą barwę igieł zachowuje także ‘Końca’, odmiana znale­ziona przez szkółkarza o takim samym nazwisku. Obecnie w szkółkach produkuje się jej nawet do kilku tysięcy sztuk rocznie. Jest to możliwe, gdyż świerk ten łatwo się ukorzenia – wszystkie inne wyżej opisane trzeba raczej szczepić. ‘Końca’ rośnie zdrowo i dość silnie, tworząc szczególnie ciekawy widok w okresie od maja do lipca, kiedy przyrosty są młode, a igły intensywnie wy-barwione.